Jnana Yoga vs. Bhakti Yoga

In Jnana Yoga vindt de zoeker zijn weg naar vereniging (yoga) door de practice van contemplatie op de vormloze non-dualistische Brahman. Op deze weg wordt de dualiteit beschouwd als een illusie, als slechts een luchtspiegeling die lijkt te bestaan binnen​​in non-dualiteit. Dus moet de dualiteit weggesneden worden totdat alleen de directe ervaring van non-dualiteit overblijft. Iemand die deze non-dualistische Werkelijkheid heeft gerealiseerd, die deze Waarheid echt kent, wordt een jnani genoemd; een kenner van de Waarheid. In Bhakti Yoga vindt de zoeker dezelfde vereniging (yoga)–want er is maar één top van de berg–door de practice van diepe devotie. Devotie in haar hoogste vorm is gericht op het vormloze, maar ook wordt de vorm, het spel van bewustzijn, de dans van de Goddelijke Non-dualistische Realiteit aanbeden in ontzag/verwondering door de bhakta. Dualiteit wordt niet gezien als slechts een illusie, maar als een prachtige uitdrukking van de Goddelijke Non-dualische Werkelijkheid. Helaas wordt soms het woord jnani gebruikt voor iemand waarvan men denkt dat hij/zij de non-dualitische Werkelijkheid alleen maar intellectueel begrijpt. Als het woord jnani op deze manier wordt gebruikt is het niet erg positief: want het impliceert dat iemand emotieloos is en geen devotie kent….
 
Soms wordt er gezegd dat Adi Shankaracharya de tekst ‘Saundarya Lahari’ niet geschreven kan hebben, omdat hij alleen op de vormloze Brahman zonder eigenschappen contempleerde, omdat hij zuiver Advaita (= non-dualisme) was. Hij ontdeedt zich van alle dualiteit, want dit is slechts een illusie (maya), die niet bestaat. Hoe kan het dan dat hij zo’n toegewijde tekst geschreven heeft waarin hij zijn verwondering voor Maha Tripurasundari uit zijn hart liet stromen? Hoe kon hij deze intense devotie voelen waarin hij zichzelf als los van Haar ervaarde, zodat hij Haar kon aanbidden in al Haar pracht, wat gezien wordt als een uiting van Bhakti? Als hij werkelijk alleen maar Jnana Yoga beoefende, zou hij Haar niet zien als iets om verwondering of diepe devotie voor te hebben, omdat alle vormen slechts een illusie zijn–Ze bestaat niet. Er lijkt een contradictie te zijn in het beoefenen van zuiver Advaita en het in verwondering zijn, in volle liefde zijn met de manifestatie….
 
In mijn eigen practice ben ik dezelfde ogenschijnlijke tegenspraak ook tegengekomen. Ik doe zowel diepe contemplatie op Brahman–waarin alle dualiteit als onwerkelijkheid wordt losgelaten door het cultiveren van een constant bewustzijn dat alles slechts een illusie is. EN tegelijkertijd cultiveer ik dat ik constant in bewondering mag zijn over het spel van Shakti. Waarin ik mijn hele wezen wijdt aan het leren kennen van Tripurasundari; het pure bewustzijn dat in de drie steden van Waken, Dromen en Diepe Slaap danst. Het lijkt erop alsof ik twee verschillende practices tegelijkertijd doe, wat impliceert dat het beter zou zijn om er één te kiezen. Maar ik blijf mezelf eraan herinneren dat in onze traditie Swami Rama ons vertelt: “Dat wat maya wordt genoemd, of illusie, wordt in onze aanbidding ‘Moeder’ en blijft geen struikelblok of obstakel op de weg van spirituele verlichting”. We beoefenen de Yogasutras als voorbereidende oefeningen om de klesha te verwijderen, om viveka te verhogen = onderscheidingsvermogen. We beoefenen constante contemplatie zoals het in Advaita Vedanta wordt beschreven om een dieper begrip van de non-dualistische Realiteit te krijgen. Om uiteindelijk in diepe devotie te vallen op Maha Tripurasundari. Er is hier geen contradictie! Alles komt samen in constante toewijding naar de non-dualistische Realiteit, waarin er ook vol verwondering is als het als vorm lijkt te spelen. Het hoogste inzicht is dat Shiva en Shakti één en hetzelfde zijn. In onze practice leren we onderscheid te maken tussen de verschillende bewegingen die in Haar lijken plaats te vinden, zodat we kunnen begrijpen hoe deze dans lijkt te manifesteren. We leren om onderscheid te maken tussen de ogenschijnlijke grove, subtiele en meest subtiele aspecten van deze dans. Zodat we de manifestatie van Shakti kunnen herleiden terug naar Shiva. Het daadwerkelijk vinden van het vormloze zal tegelijkertijd laten zien dat Shiva en Shakti één en hetzelfde zijn!
 
(moet nog vertaald worden)
In my reading I encountered a PDF of a commentary on the Saundarya Lahari, written by Kanchi Mahaswamigal. I would like to share a piece of it, which touch me deeply, as here is another swami from another lineage, all descending from Adi Shankarasharya, sharing the same wisdom in other words. In this piece he shares that of course a jnani can do bhakti (deep devotion)! As he delightfully describes that it is not up to the jnani to get the realization of formless attributes Brahman. He tells us that you cannot break the illusion of maya yourself, because you as an individual are a part of maya. You are an illusion. So how can you break the illusion of maya, when you are yourself a part of it? Thus, he basically tells all the jnanis that deep contemplation on Brahman cannot be done without deep devotion toward Shakti and surrendering into Shakti. It is Her grace to eventually realize attributes Brahman. She appears to exist as long as maya appears to exist. Even after the veil has lifted She is still the one that plays. Thus my reason for sharing this piece is to show you another way to point out that there is no conflict in all these viewpoints–they dance together. Mahaswamigal bring this same wisdom in another way.
 
The only thing that I see different (for those who read the PDF) is that he says that jnanis eventually are higher than the one practicing Sri Vidya Tantra. I see this the other way around. Which also happens to be the way Swami Rama sees it, which doesn’t make it true though! I merely thought of sharing my thoughts that may inspire you, not to get into a debate or want to say my thoughts are better than the other…. Just a thought: If you would eventually only want to be in Brahman, and completely discard all appearing form because it is maya, “bad”, then you would be not of this world. You would only want to be on the other shore, in formless attributes Brahman. Thus, I think it is even higher to be eventually able to be on both the other shore and on this shore. To realized the Non-duality is one, but then also to become an adept within the dance of Shakti is a whole other level of mastery. You will first have to go through the process of completely discarding this duality as not real. At the same time you master to be in complete awe that Shakti appears to dance as maya and increasingly laugh in utter delight; isn’t this illusion amazingly beautiful? As long as there appears to be an individual playing within Shakti or maya, why not master Her play? Why not be fully awake, knowing all is Brahman and simultaneously know that maya does not exist. But when maya seems to exist, when Shakti seems to dance as multiplicity, learn to dance! Take full responsibility over the appearing instruments, do selfless service, be an instrument to radiate Her beauty. This view is adding even more responsibility! Not only do you discard yourself as something unreal (all is maya) but you add responsibility by surrendering yourself to the illusion of maya so that it can fully use you as a divine instrument. Only a rare few have this mastery within the evolutes of Shakti. These adepts cannot be fully comprehended by us. We can expand our awareness by contemplating the possibility and just keep going on our path.
 
Dit is de reden waarom ik zo ongelooflijk dankbaar ben voor de manier waarop Swami Rama en Swami Jnaneshvara de weg hebben geïntroduceerd. De weg van Yoga, Vedanta, en het cultiveren van diepe devotie in Sri Vidya Tantra. Want ik verlang mijn hele leven er al naar om in zo’n dergelijke staat van devotie te kunnen zijn. Ik verlang mijn hele leven al om in deze staat van ontzag/verwondering te kunnen duiken. Het was/is mijn grootste angst; om daadwerkelijk zoooo blij te zijn, zoooo vol liefde te zijn ten opzichte van de manifestatie, om zooo diep geraakt te worden door Haar schoonheid, wetende dat het is onwerkelijk is of slechts een droom is, dat ik me er volledig aan kan overgeven. Hoe meer ik deze weg bewandel, hoe langer ik mijn practice aan het doen ben, des te dieper ik kan duiken, omdat de angst zo aanzienlijk verminderd is. Als ik door blijf gaan zal ik uiteindelijk in de volledige overgave kunnen duiken. In deze staat zijn, na zoveel jaren, is een onbeschrijflijke vreugde. Het hart zingt wanneer het is zowel meditatie tijd is en (meestal) gedurende de dag. Uiteindelijk zal ik leren om het volledig te uiten en leren om erin te blijven dansen met iedereen die ik tegenkom op deze weg. Dit kwam door het cultiveren van constant bewustzijn, naar het vormeloze, naar de onwerkelijkheid van de manifestatie, als naar het ontzag naar en verwondering van de schoonheid van de manifestatie … ooh, hoe vreugdevol is de weg naar de vrijheid!
 
GENIET… LACH… LEEF… HEB LIEF en GEEF,
Swami Ma Tripurashakti
 

| top |

 

Hier is het fragment uit de PDF, wat een commentaar is op de Saundarya Lahari door Kanchi Mahaswamigal:
It is wrong to think that the goal of Bhakti lies in the dualistic attitude of being separate from God. It is by this wrong assumption that people ask the question: How can a jnani exhibit Bhakti? In the very path of Bhakti wherein it appears there is an embedded duality, the same Bhakti would lead the practitioner to the stage where he will ask: Oh God! May I be one with You! This is the subtle point which the questioning people miss. When that stage comes to the devotee, the very parA-shakti [para means supreme, so read supreme shakti] known as karya-brahman or saguNa-brahman [Brahman with attributes or forms] will bless him with that jnana that takes him to the non-dual karana-brahman or nirguna-brahman [attributeless or formless Brahman] Not everybody can practice the path of jnana that brings the realization of the maha-vakyas by sravana (hearing), manana (thinking and recalling) and nididhyasana (contemplating). Only when the mind vanishes one can realize the Self as the Absolute Brahman. If that is so, the real question is: How to kill the truant mind, which refuses to be subdued, much less vanquished? The very effort of vanquishing the mind has to be done by the mind only. How can it kill itself? The palm can slap another; but it cannot slap itself. Though we are thus brought to a dilemma, there is a supreme power which has created all these minds. So instead of self-effort to kill our minds, we should leave it to the para-shakti and surrender to Her. Instead of falling at the feet of the witness for the prosecution we fall at the feet of the prosecutor himself! Then She will help us quell the mind; She will grace us with the necessary jnana.
 
[Mother or para-shakti is speaking:] “Look, after all, all this is My Play. The Play appears real to you because of maya. I shall totally erase that maya-view for you. Then you can also be like me, with that calm non-dual bliss inside and having on the outside a mind which is untouched by maya. Thereby you can also be a witness to all this worldly Dance. You will thus see yourself in Me and see Me in all the worldly multiplicities. In other words instead of making the mind non-existent, your mind will then be full of Me.
 
And She might make you just exactly that way. But I know your worry. You constantly worry about the impossibility of transcending maya, of eradication this worldly vision and of vanquishing the mind. You keep worrying to the extent of almost weeping over it. To such a wailing seeker She replies:
Why do you worry and weep like this? You are worrying that you cannot discard the world from your view. But you forget that the world was not your making. This Sun and Moon, mountains, trees, oceans, animal kingdom, and the millions of living beings and categories. All this was not created by you.
When that is so, you are worrying about the little you that you are, and you forget that this little you also was not your creation. Instead of thinking all this is not only one but one with Me, your maya-clouded view makes you think they are all different and distinct. And even that maya-view that clouds you, again was not your making!
 
My dear child, you are caught up in the web of the world, a mind and a maya -cloud—all this is My making. If you had made it all, then you could have overcome them. But it was all made by Me in the fullness of Power. You jivas have only little fragments of that Power. So if you cannot eradicate the world, the mind and the maya that I have made, you don’t have to cry over it. It is not in your Power. It has to take place only by My Grace. Come nearer to Me through Devotion! I shall do the eradication in proper doses for you.
 
click here to read the whole PDF
 
To end here are some words written by Swami Rama:
My master explained anadi vidya—cosmic illusion—to me just as Shankara had described it. He said that avidya means individual ignorance, while maya is both individual and cosmic illusion. Ma means “no” and ya means “that”: that which is not self-existent, yet appears to exist, like a mirage, is called maya. Then he explained another school of philosophy, which maintains that maya is universal illusion and also the mother of the universe. He told me that in tantra philosophy maya is considered to be both cosmic shakti and the primal force, or kundalini—the latent force in all human beings. By focusing one’s awareness on the Absolute, this sleeping force is awakened within and directed toward the center of consciousness. When one comes in touch with this power he can easily attain the highest level of consciousness.
~ Swami Rama, Living with the Himalayan Masters

 

| top |


Yoga Meditatie, Contemplatie en Devotie voor Zelf-realisatie

Deze site is een offer aan allen die een diep verlangen hebben om dat Pure Bewustzijn dat aanwezig is in al de drie staten van Waken, Dromen, en Diepe Slaap direct te ervaren, dit Puur Bewustzijn is ook wel bekend als Divine Mother (Goddelijke Moeder) of Tripura (‘Tri’ betekent drie en ‘pura’ betekent stad); want Ze is degene die in de drie steden van Waken, Dromen en Diepe Slaap woont. Deze drie steden/staten tijdelijk achterwegen laten en verblijven in Puur Bewustzijn wordt Zelf-realisatie genoemd. Een andere naam voor Zelf-realisatie is Yoga; de vereeniging van de individuele zelf met de Universele Zelf; de vereeniging van Atman met Brahman; of Shiva met Shakti; of het scheiden van Prakriti en Purusha. Sommige zullen misschien denken dat Tripura een antropomorfisch wezen is, maar dat is Ze niet, Ze is de Non-dualistische Realiteit waarin alle oogschijnlijke manifestatie lijkt te bestaan. Alles wat er is, is de Non-dualistische Realiteit.
 
De teachings van Yoga, Vedanta, en Sri Vidya Tantra worden op deze website aangeboden om je te begeleiden in het leren rechtstreeks te kunnen mediteren op Tripura door gebruik te maken van moderne communicatie middelen, zoals via animaties, terwijl de eeuwenoude wijsheid wordt behouden. Een eeuwenoude lijn van meditatie meesters, die we liefdevol “de Traditie van de meesters uit de Himalayas” noemen, heeft deze eeuwenoude wijsheid aan ons gegeven. Deze practices leiden ons naar een ruimte van stilte waarin Yoga meditatie, contemplatie, mantra en gebed samenkomen als diepe devotie en constant bewustzijn van Tripura. Gratie komt aan het einde van de reis, wanneer alle inspanningen zijn uitgeput. Dit heet shaktipata, waardoor de laatste barrière wordt verwijderd, dit is het doorboren van de bindu en leidt tot de directe ervaring van de Non-dualistische Realiteit. Dit onthult eindelijk de onvoorstelbare Vreugde die voorkomt uit het kennen van de Non-dualistische Realiteit of Puur Bewustzijn!

 

| top |